Διπλή Ζωή.

Έβαλε εκείνο το απαλό και συνάμα έντονο άρωμα, εκείνο το γλυκό και συνάμα καυτό κόκκινο κραγιόν. Τα μαλλιά της, φρεσκοπλυμμένα και κυματιστά. Το μαύρο φόρεμα και το χόντρο της καλσόν την μεγάλωναν, κάνοντας την επιβλητική. Όσο κι αν κοιτούσε τον ευατό της στον καθρέπτη, δε μπορούσε να βρει σε όλο αυτό ‘εκείνη’ που ίσως κάποιος…

Can’t Pretend.

Ήταν από εκείνα τα σχεδόν συννεφιασμένα, σχεδόν ηλιόλουστα πρωινά. Την είδα εκεί, στεκούμενη σε εκείνο το πεζούλι που χτυπούσε ο ήλιος. Με κοιτούσε, το ήξερα. Μπορούσα να νιώσω το χαμόγελό της στη πλάτη μου. Μόλις την κοίταξα, κοίταξε αλλού, κοίταξα κι εγώ αλλού. Τη βρήκα ένα σαββατόβραδο έξω από εκείνο το τρομαχτικά μικρό μπαράκι με…

Centrefolds.

Χιόνι και βροχή, γκρίζες μέρες τρέχουν. Σε αυτό το κρεβάτι- Ζεστό, σχεδόν καυτό. Θα το ζήλευες, θα το ποθούσες. Θα… Έρωτας σου, το κρύο, η παγωνιά. Και μέσα εκεί, να παλεύεις. Προσδοκίες, τις αρνήσαι. Κατά βάθος περιμένεις- Τελικά, τρέχεις. Περιμένω. Να γυρίσεις προς εμένα. Να σε σώσω. Να μην σε αφήσω ποτέ. Ξέρεις… Περίμενα- Υπερβολικά-…

Terrible Love.

Γεια σου. Ξανά. Έχει περάσει καιρός έτσι; Μου φαίνεται πολύς. Μόλις μερικές εβδομάδες αλλά ειλικρινά. Η κοιλιά μου αιμορραγεί. Το νιώθω. Τα καψίματα στην πλάτη μου τσούζουν. Το κεφάλι μου γυρίζει. Δε μπορώ να φάω. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Πονάω. Το αστείο είναι πως ο πόνος στην καρδιά μου είναι πιο μεγάλος. Και ο θυμός…

Blind.

Είσαι εσύ, είσαι εδώ. Και καταβάθος δεν είσαι. Ταξιδιάρικο μυαλό- πάντοτε έξω απ’το σώμα του. Μακριά, σε μέρη μαγικά. Κι ας είμαστε εδώ. Κρεμασμένοι στο ταβάνι των προσδοκιών μας. Γύρισε λίγο, και κοίτα με. Άφησε τα βλέμματα μας να κολλήσουν. Και ο χρόνος να παγώσει. Και κάπως έτσι. Να πέσουμε απ’ το ταβάνι, και να…

Just A Silhouette.

Σκοτάδι. Απαλό. Σχεδόν γλυκό. Μια νέα ημέρα ξεκινά. Ψιχάλες, αέρας απαλός. Ένα ζεστό σπίτι, μια σόμπα που κοντεύει να σβήσει για άποψε. Χριστούγεννα έρχονται. Κόκκινα φωτάκια λαμπιρίζουν γεμάτα τσαχπινιά, χορεύουν. Ξεφεύγουν, θαμπώνουν το σκοτεινό σαλόνι. Την υπέρτατη σιωπή. Απαλά ψηλά βήματα. Μια σιλουέτα, κενή, τυλιγμένη στο σκοτάδι και στη σιωπή. Μελωδίες πηδάνε από ‘δω κι…

Ωδή.

Κύματα. Φουρτουνιασμένα. Το μπλέ γεννιέται και πεθαίνει σε κάθε κλάσμα δευτερολέπτου σε αυτόν τον χορό. Πρώτα απαλό, σχεδόν άσπρο. Μετά μεγαλώνει, σκληραίνει. Γίνεται φωτεινό, γλυκό. Και πριν το καταλάβεις σκοτεινιάζει, σκουραίνει. Μαυρίζει. Πεθαίνει. Κι ο κύκλος συνεχίζεται. Φαύλος; Ίσως ναι, ίσως όχι. Αναπάντητο ερώτημα. Το μόνο που μετράει σε ένα κατάστρωμα είναι η θέα. Ρουμπίνι…

Το τέλος.

Και τότε είναι που την ακούς. Εκείνη τη στιγμή. Με τα λεπτά της πόδια και τα βαριά της βήματα. Τρέχει χαρωπή σα μικρό παιδί μέσα σου. Η λύτρωση. Ανοίγει τα μπαλκόνια των ματιών σου. Και ποτίζει τα τριαντάφυλλα της καρδιας σου. Μπουμπουκένια, κατακόκκινα. Ανθίζουν ολάκερα, δροσερά. Και τα αφήνεις να σε τυλίξουν. Και η λύτρωση…

Βιαστικές Ζαλάδες.

Ζαλάδα, εκείνη που μου θυμίζει βροχή. Και γλέντι, μια Κυριακή του Πάσχα. Τα μπουκάλια μπύρας ήταν τόσα πολλά για εμένα. Αλλά ο χορός στην βροχή έντονος, εξαγνηστικός. Απόψε δε βρέχει, ούτε έχω μπουκάλια να κατεβάσω. Μόνο μια δυνάτη μπυρίτσα, σε ένα στενάκι στεγνό. Γιατί το βράδυ μπόρει να μην βρέχει, αλλα το απόγευμα ο ουρανός…

Put On A Show.

Κυνηγητό. Κάνει κρύο έξω. Και κουράστηκα. Κουράστηκα να κυνηγάω φαντάσματα. Νιώθω λες και κυνηγάω τον ευατό μου. Μία εθισμένη, πεισματάρικη μορφή γεμάτη προσμονή. Είμαστε τόσο ίδιοι. Ο πόνος ίδιος. Δυνατός. Σκληρός. Μία αλυσίδα ανθρώπων που κανείς δε γυρνά να κοιτάξει πίσω. Καλύτερα όμως. Γιατί αν κοιτάξω μπροστά. Θα το δω. Εκείνο το τόξο που σε…

Φουρτούνες και κύματα.

Δεν απάντησες, ούτε θα απαντούσες. Η ψυχή σου- Γεμάτη μανιασμένα κύματα, άφηνε τις φουρτούνες της στη δική μου. Η σιωπή σου πικρό τσάι- Σαν εκείνο που γλυκοέπινα σε εκείνη την κουζίνα- άκρως αντιφατικά. Ήσουν απέναντι. Τόσο όμορφος, γεμάτος ενέργεια. Αλλα και με μία αίσθηση απορίας, ανησυχίας. Δεν ήξερα τι να σου πω, ήθελα όμως να…

December.

“-Σ’αρέσει η βροχή; -Τόσο να την ακούω, όσο και να με βρέχει ολόκληρη.” Ηλιαχτίδες, λαμπίριζαν μέσα στις τοσοδούλικες σταγόνες που κρέμονταν από τα σίδερα. Το γκρί μαζί με ένα ψόφιο κίτρινο, σπαστικό. Μορφές πετάριζαν εδώ και εκεί στις αίθουσες. Άλλοτε πολλές, άλλοτε σε ζευγάρια, κι φυσικά, άλλοτε μόνες. Μια μοναχικότητα ή απλώς μοναξιά; Αναπάντητο ερώτημα….