Το τέλος.

Και τότε είναι που την ακούς. Εκείνη τη στιγμή. Με τα λεπτά της πόδια και τα βαριά της βήματα. Τρέχει χαρωπή σα μικρό παιδί μέσα σου. Η λύτρωση. Ανοίγει τα μπαλκόνια των ματιών σου. Και ποτίζει τα τριαντάφυλλα της καρδιας σου. Μπουμπουκένια, κατακόκκινα. Ανθίζουν ολάκερα, δροσερά. Και τα αφήνεις να σε τυλίξουν. Και η λύτρωση…

Βιαστικές Ζαλάδες.

Ζαλάδα, εκείνη που μου θυμίζει βροχή. Και γλέντι, μια Κυριακή του Πάσχα. Τα μπουκάλια μπύρας ήταν τόσα πολλά για εμένα. Αλλά ο χορός στην βροχή έντονος, εξαγνηστικός. Απόψε δε βρέχει, ούτε έχω μπουκάλια να κατεβάσω. Μόνο μια δυνάτη μπυρίτσα, σε ένα στενάκι στεγνό. Γιατί το βράδυ μπόρει να μην βρέχει, αλλα το απόγευμα ο ουρανός…

December.

“-Σ’αρέσει η βροχή; -Τόσο να την ακούω, όσο και να με βρέχει ολόκληρη.” Ηλιαχτίδες, λαμπίριζαν μέσα στις τοσοδούλικες σταγόνες που κρέμονταν από τα σίδερα. Το γκρί μαζί με ένα ψόφιο κίτρινο, σπαστικό. Μορφές πετάριζαν εδώ και εκεί στις αίθουσες. Άλλοτε πολλές, άλλοτε σε ζευγάρια, κι φυσικά, άλλοτε μόνες. Μια μοναχικότητα ή απλώς μοναξιά; Αναπάντητο ερώτημα….

Ωκεανοί.

Δεν έπρεπε να είναι εκεί. Δεν έπρεπε. Όμως ήταν. Και κοιτούσε. Κοιτούσε τα κύματα μεγάλα και τρανά να έρχονται, να σφυροκοπάνε δυνατά τις πορτές των ματιών της. Και τότε ήταν πια αργά. Οι πόρτες άνοιξαν. Τα κύματα κυλούσαν. “It takes an ocean not to break.” Τα μαγουλά της υγρές ακρογιαλές, κοιτούσαν ένα μεγαλείο που δεν…

Συγκρίσεις.

Έπρεπε να με είχες δει. Καλοστεκούμενη και γλυκιά, μέσα στα κόκκινα, με ένα ποτήρι κόκκινο ημίγλυκο κρασί στο χέρι. Ήμουν το αγαπημένο σου χρώμα προσωποποιημένο. Όμως δε μπορούσες να σκεπτείς κάτι τέτοιο. Γιατί όσο κόκκινη και να ήμουν, δεν ήμουν κάτι συγκεκριμένο. Ίσια μαλλιά, έχω φυσικό ίσιο μαλλί, τι να κάνει αυτό το άτονο μαλλί…

New Skin.

“Νυστάζω. Νυστάζω πολύ. Θέλω να τρέξω. Θέλω να τρέξω μακριά, να εξαφανιστώ. Να γίνω σκόνη. Αστερόσκονη. Ίσως τότε κατάφερνες να με βλέπεις όπως θέλω εγώ. Σαν κάτι ποιητικό, χαμένο. Αλλά όχι. Όχι λυπητερό. Όχι έτσι. Εγώ φταίω. Εγώ το έκανα αυτό. Εγώ φταίω για όλα. Όλα. Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη. Ξέρεις πιστεύω, πιστεύω πολύ σε αυτό….

Goner.

Καταράκτης. Ένας δυνατός καταράκτης η πηγή εκείνη. Ένα μέρος γεμάτο αναμνήσεις, εξομολογήσεις, γέλια και δάκρυα. “Γιατί δεν πρόλαβα να πω Αντίο; Γιατί;” ψιθύρισε και με μάτια υγρά κοιτούσε τα παγκάκια και το γάργαρο νερό. Τα σημειώματα ακόμη εκεί, τα φυσούσε ο δροσερός αέρας. Παίρνοντας και τα δάκρυα. Δάκρυα μιας νοσταλγίας που δεν άντεχε. Δεν ήθελε….

If only I could see fire.

Ο καιρός συννεφιασμένος, αν κοιτάξει κανείς ψηλά αυτή τη Κυριακή, θα δει ένα γκρίζο, άρρωστο ουρανό. Τα σύννεφα δείχνουν πιο πολύ σαν καπνός παρά σαν σύννεφα. Η βροχή απαλή, σταγόνες μικροσκοπικές πέφτουν ντροπαλά σε μια μοναχική πόλη, χτισμένη πάνω σε βουνό. Οι γειτονιές της περίεργες, η καθεμία ίδια κι όμως τόσο διαφορετική. Μπορούσες να δεις…