[Κρύο.]

Η μία ρουφηξιά πιο βαριά απ’ την άλλη και γιατί εδώ; σα να ‘ναι κάτι κακό. Ξέρω δεν πρέπει- ο καπνός πνίγει και χάνεται, χορεύει τόσο έξυπνα, τόσο ύπουλα- δε ήθελα να (ξε)χάσω, μα ήρθε η στιγμή να σβήσω να κρύψω σε μπουντρούμια που κρατάνε πολύτιμα βιβλία γεμάτες περιπέτειες σε στενά, σε σπίτια σε γήπεδα,…

Amaurosis;

Abeyance is the worst enemy or the flintstone of yearning. She doesn’t know what exactly she is supposed to feel those moments. It is already conflicting to be happy in a hospital. She tries hard not to face his eyes; filled with indignation from the fact that she is here today, and yesterday, and the…

Πρωινό Τετάρτης.

“Δεν μου αρέσουν τα πρωινά αυτά. Κάθε τετάρτη έχω 6ωρο με τρεις ώρες κενό. Σπαστικό. Αλλά δε μπορώ να το σκεφτώ αυτό στη άκρη της ασφάλτου, βασικά, δε σκέφτομαι καν, αιμοραγεί το κεφάλι μου. Πάλι καλά φορούσα κράνος, σωστά; Τι σημασία έχει όταν πέφτει πάνω σου ένα αμάξι, αρκεί το κράνος. Κρίμα, και πίστευα πρόσεχα…

Οι Κλέφτες.

Ο κρύος αέρας δε είναι πια εκείνος που είχες αγαπήσει κάθε καλοκαιρινό δειλινό. Έχει ψυχράνει, υπενθυμίζοντας σου πως είναι πια χειμώνας. Ίσως να μην είναι ακόμη χειμώνας, οι μετερωρολόγοι τουλάχιστον διαφωνούν μαζί σου. Όμως είναι πλεον σίγουρο, όσο κι αν το αρνείσαι. Σου έχουν κλέψει την καρδιά. Κλέφτες, κλέφτες το ανθρώπινο είδος. Εισβάλλουν στη καρδιά…

Υποσχέσεις.

«Ξέρεις, δεν μου αρέσει να μου τάζουν πράγματα. Μου φαίνεται απλά, άβολο. Ειδικά όταν πρόκειται για συναισθήματα. Είναι σαν το τσιγάρο, εισπνέεις τον καπνό και απλώνεται τόσο άνετα παντού, τόσο εύκολα δίνεσαι. Μετά το τσιγάρο τελειώνει και τι μένει; Μόνο η στάχτη. Ο καπνός; Ο καπνός έχει μπει στα πνευμόνια και στα καταστρέφει αργά-αργά. Έτσι…

Αλλαγή.

Το έχεις νιώσει; Εκείνα τα βράδια που ο ύπνος δεν έρχεται και τα δάκρυα δε σταματούν; Το έχεις νιώσει; Πνίγηκες στα δάκρυα, στην θλίψη, στην αγανάκτηση. Ίσως να μην έβγαλες πραγματικά δάκρυα. Ίσως η περηφάνια, η ανάγκη του υποτιθέμενου ελέγχου να νίκησε. Όμως η ψύχη σου γέννησε μια λίμνη δακρύων. Γεμάτη ρουμπίνια, μικρά βραβεία των…

Centrefolds.

Χιόνι και βροχή, γκρίζες μέρες τρέχουν. Σε αυτό το κρεβάτι- Ζεστό, σχεδόν καυτό. Θα το ζήλευες, θα το ποθούσες. Θα… Έρωτας σου, το κρύο, η παγωνιά. Και μέσα εκεί, να παλεύεις. Προσδοκίες, τις αρνήσαι. Κατά βάθος περιμένεις- Τελικά, τρέχεις. Περιμένω. Να γυρίσεις προς εμένα. Να σε σώσω. Να μην σε αφήσω ποτέ. Ξέρεις… Περίμενα- Υπερβολικά-…

Terrible Love.

Γεια σου. Ξανά. Έχει περάσει καιρός έτσι; Μου φαίνεται πολύς. Μόλις μερικές εβδομάδες αλλά ειλικρινά. Η κοιλιά μου αιμορραγεί. Το νιώθω. Τα καψίματα στην πλάτη μου τσούζουν. Το κεφάλι μου γυρίζει. Δε μπορώ να φάω. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Πονάω. Το αστείο είναι πως ο πόνος στην καρδιά μου είναι πιο μεγάλος. Και ο θυμός…

Blind.

Είσαι εσύ, είσαι εδώ. Και καταβάθος δεν είσαι. Ταξιδιάρικο μυαλό- πάντοτε έξω απ’το σώμα του. Μακριά, σε μέρη μαγικά. Κι ας είμαστε εδώ. Κρεμασμένοι στο ταβάνι των προσδοκιών μας. Γύρισε λίγο, και κοίτα με. Άφησε τα βλέμματα μας να κολλήσουν. Και ο χρόνος να παγώσει. Και κάπως έτσι. Να πέσουμε απ’ το ταβάνι, και να…

Just A Silhouette.

Σκοτάδι. Απαλό. Σχεδόν γλυκό. Μια νέα ημέρα ξεκινά. Ψιχάλες, αέρας απαλός. Ένα ζεστό σπίτι, μια σόμπα που κοντεύει να σβήσει για άποψε. Χριστούγεννα έρχονται. Κόκκινα φωτάκια λαμπιρίζουν γεμάτα τσαχπινιά, χορεύουν. Ξεφεύγουν, θαμπώνουν το σκοτεινό σαλόνι. Την υπέρτατη σιωπή. Απαλά ψηλά βήματα. Μια σιλουέτα, κενή, τυλιγμένη στο σκοτάδι και στη σιωπή. Μελωδίες πηδάνε από ‘δω κι…

Ωδή.

Κύματα. Φουρτουνιασμένα. Το μπλέ γεννιέται και πεθαίνει σε κάθε κλάσμα δευτερολέπτου σε αυτόν τον χορό. Πρώτα απαλό, σχεδόν άσπρο. Μετά μεγαλώνει, σκληραίνει. Γίνεται φωτεινό, γλυκό. Και πριν το καταλάβεις σκοτεινιάζει, σκουραίνει. Μαυρίζει. Πεθαίνει. Κι ο κύκλος συνεχίζεται. Φαύλος; Ίσως ναι, ίσως όχι. Αναπάντητο ερώτημα. Το μόνο που μετράει σε ένα κατάστρωμα είναι η θέα. Ρουμπίνι…

Το τέλος.

Και τότε είναι που την ακούς. Εκείνη τη στιγμή. Με τα λεπτά της πόδια και τα βαριά της βήματα. Τρέχει χαρωπή σα μικρό παιδί μέσα σου. Η λύτρωση. Ανοίγει τα μπαλκόνια των ματιών σου. Και ποτίζει τα τριαντάφυλλα της καρδιας σου. Μπουμπουκένια, κατακόκκινα. Ανθίζουν ολάκερα, δροσερά. Και τα αφήνεις να σε τυλίξουν. Και η λύτρωση…