Amaurosis;

Abeyance is the worst enemy or the flintstone of yearning. She doesn’t know what exactly she is supposed to feel those moments. It is already conflicting to be happy in a hospital. She tries hard not to face his eyes; filled with indignation from the fact that she is here today, and yesterday, and the…

Υποσχέσεις.

«Ξέρεις, δεν μου αρέσει να μου τάζουν πράγματα. Μου φαίνεται απλά, άβολο. Ειδικά όταν πρόκειται για συναισθήματα. Είναι σαν το τσιγάρο, εισπνέεις τον καπνό και απλώνεται τόσο άνετα παντού, τόσο εύκολα δίνεσαι. Μετά το τσιγάρο τελειώνει και τι μένει; Μόνο η στάχτη. Ο καπνός; Ο καπνός έχει μπει στα πνευμόνια και στα καταστρέφει αργά-αργά. Έτσι…

Άσπρος Καμβάς.

Δεν περίμενε μετά από δύο εβδομάδες από τον τσακωμό τους τηλεφωνημά της. Τον πήρε τρεις φορές. Το σήκωσε στην τρίτη σχεδόν έτοιμος να τα τυνάξει όλα στον αέρα. Όταν άκουσε τη τρεμαμένη φωνή της, σοκαρίστηκε. Είχε χρόνια να ακούσει αυτή τη γυναίκα αναστατωμένη. Τη γυναίκα που ήταν βράχος, πάγος. Μία γυναίκα, που όσο περνούσαν τα…

Διπλή Ζωή.

Έβαλε εκείνο το απαλό και συνάμα έντονο άρωμα, εκείνο το γλυκό και συνάμα καυτό κόκκινο κραγιόν. Τα μαλλιά της, φρεσκοπλυμμένα και κυματιστά. Το μαύρο φόρεμα και το χόντρο της καλσόν την μεγάλωναν, κάνοντας την επιβλητική. Όσο κι αν κοιτούσε τον ευατό της στον καθρέπτη, δε μπορούσε να βρει σε όλο αυτό ‘εκείνη’ που ίσως κάποιος…

Can’t Pretend.

Ήταν από εκείνα τα σχεδόν συννεφιασμένα, σχεδόν ηλιόλουστα πρωινά. Την είδα εκεί, στεκούμενη σε εκείνο το πεζούλι που χτυπούσε ο ήλιος. Με κοιτούσε, το ήξερα. Μπορούσα να νιώσω το χαμόγελό της στη πλάτη μου. Μόλις την κοίταξα, κοίταξε αλλού, κοίταξα κι εγώ αλλού. Τη βρήκα ένα σαββατόβραδο έξω από εκείνο το τρομαχτικά μικρό μπαράκι με…

Terrible Love.

Γεια σου. Ξανά. Έχει περάσει καιρός έτσι; Μου φαίνεται πολύς. Μόλις μερικές εβδομάδες αλλά ειλικρινά. Η κοιλιά μου αιμορραγεί. Το νιώθω. Τα καψίματα στην πλάτη μου τσούζουν. Το κεφάλι μου γυρίζει. Δε μπορώ να φάω. Δε μπορώ να κοιμηθώ. Πονάω. Το αστείο είναι πως ο πόνος στην καρδιά μου είναι πιο μεγάλος. Και ο θυμός…

December.

“-Σ’αρέσει η βροχή; -Τόσο να την ακούω, όσο και να με βρέχει ολόκληρη.” Ηλιαχτίδες, λαμπίριζαν μέσα στις τοσοδούλικες σταγόνες που κρέμονταν από τα σίδερα. Το γκρί μαζί με ένα ψόφιο κίτρινο, σπαστικό. Μορφές πετάριζαν εδώ και εκεί στις αίθουσες. Άλλοτε πολλές, άλλοτε σε ζευγάρια, κι φυσικά, άλλοτε μόνες. Μια μοναχικότητα ή απλώς μοναξιά; Αναπάντητο ερώτημα….

Ωκεανοί.

Δεν έπρεπε να είναι εκεί. Δεν έπρεπε. Όμως ήταν. Και κοιτούσε. Κοιτούσε τα κύματα μεγάλα και τρανά να έρχονται, να σφυροκοπάνε δυνατά τις πορτές των ματιών της. Και τότε ήταν πια αργά. Οι πόρτες άνοιξαν. Τα κύματα κυλούσαν. “It takes an ocean not to break.” Τα μαγουλά της υγρές ακρογιαλές, κοιτούσαν ένα μεγαλείο που δεν…

Συγκρίσεις.

Έπρεπε να με είχες δει. Καλοστεκούμενη και γλυκιά, μέσα στα κόκκινα, με ένα ποτήρι κόκκινο ημίγλυκο κρασί στο χέρι. Ήμουν το αγαπημένο σου χρώμα προσωποποιημένο. Όμως δε μπορούσες να σκεπτείς κάτι τέτοιο. Γιατί όσο κόκκινη και να ήμουν, δεν ήμουν κάτι συγκεκριμένο. Ίσια μαλλιά, έχω φυσικό ίσιο μαλλί, τι να κάνει αυτό το άτονο μαλλί…

Goner.

Καταράκτης. Ένας δυνατός καταράκτης η πηγή εκείνη. Ένα μέρος γεμάτο αναμνήσεις, εξομολογήσεις, γέλια και δάκρυα. “Γιατί δεν πρόλαβα να πω Αντίο; Γιατί;” ψιθύρισε και με μάτια υγρά κοιτούσε τα παγκάκια και το γάργαρο νερό. Τα σημειώματα ακόμη εκεί, τα φυσούσε ο δροσερός αέρας. Παίρνοντας και τα δάκρυα. Δάκρυα μιας νοσταλγίας που δεν άντεχε. Δεν ήθελε….

Never Ending Storm.

Το αίμα κυλούσε στο μάγουλό του, πέφτοντας πάνω στο τραπέζι του μικρού εστιατορίου. Ένα βλέμμα σκληρό και διαβολικό. Κόκκινα δάκρυα κυλούσαν από την μεγάλη γρατσουνιά ακριβώς δίπλα στο μάτι του. Ο εκκωφαντικός ήχος του μαχαιριού που πέφτει έμοιαζε ένα τίποτα μπροστά στην ώρα αιχμής του μικρού εκείνου χώρου. Την κοιτούσε, χτυπημένη, ο ιδρώτας και τα…

Fall Apart.

Το πιρούνι πέφτει απ’τα χέρια και κάνει ένα σπαστικό ήχο χτυπώντας στο πιάτο. Μοιάζει με ένα παράπονο, μεγάλο, βαρύ. Προχωρά βιαστικά προς την έξοδο, νιώθοντας τα μάτια τους να ρίχνουν εξοργισμένα βέλη στην πλάτη της. “Όλο λάθος, λάθος, λάθος, λάθος. Εγώ φταίω για εκείνο, για το άλλο, το παράλλο. Είμαι ένα απαίσιο ον, όλο κάνω…