[Κρύο.]

Η μία ρουφηξιά πιο βαριά απ’ την άλλη και γιατί εδώ; σα να ‘ναι κάτι κακό. Ξέρω δεν πρέπει- ο καπνός πνίγει και χάνεται, χορεύει τόσο έξυπνα, τόσο ύπουλα- δε ήθελα να (ξε)χάσω, μα ήρθε η στιγμή να σβήσω να κρύψω σε μπουντρούμια που κρατάνε πολύτιμα βιβλία γεμάτες περιπέτειες σε στενά, σε σπίτια σε γήπεδα,…

Τέλος. [II]

Κι αν χαθώ, μη κλάψεις μη τολμήσεις να μετρήσεις εκείνα τα σωστά που τόσο ψυχρά εκτέλεσα Θυμήσου τα λάθη μου, την αηδιαστική ανάγκη μου να προστατεύω άλλους κι όχι εμένα να αγαπώ εκείνον που δεν με αγάπησε ποτέ να σου λέω ψέματα πως θα είμαι πάντα εδώ, ενώ, για τη στιγμή εκείνη έλειψα, και γύρισα…

Αλλαγή.

Το έχεις νιώσει; Εκείνα τα βράδια που ο ύπνος δεν έρχεται και τα δάκρυα δε σταματούν; Το έχεις νιώσει; Πνίγηκες στα δάκρυα, στην θλίψη, στην αγανάκτηση. Ίσως να μην έβγαλες πραγματικά δάκρυα. Ίσως η περηφάνια, η ανάγκη του υποτιθέμενου ελέγχου να νίκησε. Όμως η ψύχη σου γέννησε μια λίμνη δακρύων. Γεμάτη ρουμπίνια, μικρά βραβεία των…

Ευθύνη.

Τα χέρια αγγίζουν ότι αγαπούν και μισούν εξίσου Όμως τα δικά σου ήξεραν μόνο να τυλίγουν Χαμόγελο, πλεκτάνι ηλιαχτίδων φώτιζε αμπαρωμένες καρδιές τα δειληνά των ματιών μου Άνοιγες τις πορτές Μαγεία. Τελικά, τα μάγεια λύθηκαν κι η κολοκύθα σάπισε Γοβάκια άφαντα, έχασα και τα δύο Ο ήλιος έπεσε κι η ευθύνη Μόνο δική μας. Αφιερωμένο…

Αφρών.

Θα πάρεις την λεμονάδα, το κόκκινο καλαμάκι και περήφανα γέμισε αέρα, σαν εκείνη την καρδιά που γέμισες με ελπίδες. Θαρρείς πως θα γεμίσει το ποτήρι. Κρίμα που ο αφρός που έβγαλε χάθηκε, και έλιωσε. Τα ξινά σου τα λεμόνια, πείραξαν την δική μου σοδιά που Ποτέ Δεν Ήρθε. Και ξές, περί αφρών, δεν τον αξίζεις…

Blue.

Ατύχησαν τα αστέρια να βρουν το άλλο τους μισό και ο κάθε άνθρωπος, Ακόμη παλεύει. Μα ακόμη κι αν ουρλιάξεις στον ουρανό να βρέξει Οι σταγόνες δεν θα ‘ναι μπλε Κι όσο κι αν μαλώνεις τον ήλιο Δε θα κάνει κόκκινα τα λουλούδια. Μονάχος οφείλεις να πετύχεις την Ένωση.

Ακρογιάλι.

Ο κόσμος δεν χωράει, ούτε μία μέρα χωρίς τον ήλιο. Και εσύ δε μπορούσες ποτέ, να αφήσεις το φεγγάρι. – Χαμένο ακρογιάλι, εκείνα τα κάστρα είναι τόσο μικρά- για τα δικά σου μάτια- που χάθηκαν στο κύμα. – Μπορείς να φύγεις- αλλά θα γυρίσεις, χωρίς ελπίδα να επιβιώσεις, Και θα με σκοτώσεις, ξανά. — -Φαύλος…

Centrefolds.

Χιόνι και βροχή, γκρίζες μέρες τρέχουν. Σε αυτό το κρεβάτι- Ζεστό, σχεδόν καυτό. Θα το ζήλευες, θα το ποθούσες. Θα… Έρωτας σου, το κρύο, η παγωνιά. Και μέσα εκεί, να παλεύεις. Προσδοκίες, τις αρνήσαι. Κατά βάθος περιμένεις- Τελικά, τρέχεις. Περιμένω. Να γυρίσεις προς εμένα. Να σε σώσω. Να μην σε αφήσω ποτέ. Ξέρεις… Περίμενα- Υπερβολικά-…

Blind.

Είσαι εσύ, είσαι εδώ. Και καταβάθος δεν είσαι. Ταξιδιάρικο μυαλό- πάντοτε έξω απ’το σώμα του. Μακριά, σε μέρη μαγικά. Κι ας είμαστε εδώ. Κρεμασμένοι στο ταβάνι των προσδοκιών μας. Γύρισε λίγο, και κοίτα με. Άφησε τα βλέμματα μας να κολλήσουν. Και ο χρόνος να παγώσει. Και κάπως έτσι. Να πέσουμε απ’ το ταβάνι, και να…

Just A Silhouette.

Σκοτάδι. Απαλό. Σχεδόν γλυκό. Μια νέα ημέρα ξεκινά. Ψιχάλες, αέρας απαλός. Ένα ζεστό σπίτι, μια σόμπα που κοντεύει να σβήσει για άποψε. Χριστούγεννα έρχονται. Κόκκινα φωτάκια λαμπιρίζουν γεμάτα τσαχπινιά, χορεύουν. Ξεφεύγουν, θαμπώνουν το σκοτεινό σαλόνι. Την υπέρτατη σιωπή. Απαλά ψηλά βήματα. Μια σιλουέτα, κενή, τυλιγμένη στο σκοτάδι και στη σιωπή. Μελωδίες πηδάνε από ‘δω κι…

Ωδή.

Κύματα. Φουρτουνιασμένα. Το μπλέ γεννιέται και πεθαίνει σε κάθε κλάσμα δευτερολέπτου σε αυτόν τον χορό. Πρώτα απαλό, σχεδόν άσπρο. Μετά μεγαλώνει, σκληραίνει. Γίνεται φωτεινό, γλυκό. Και πριν το καταλάβεις σκοτεινιάζει, σκουραίνει. Μαυρίζει. Πεθαίνει. Κι ο κύκλος συνεχίζεται. Φαύλος; Ίσως ναι, ίσως όχι. Αναπάντητο ερώτημα. Το μόνο που μετράει σε ένα κατάστρωμα είναι η θέα. Ρουμπίνι…

Το τέλος.

Και τότε είναι που την ακούς. Εκείνη τη στιγμή. Με τα λεπτά της πόδια και τα βαριά της βήματα. Τρέχει χαρωπή σα μικρό παιδί μέσα σου. Η λύτρωση. Ανοίγει τα μπαλκόνια των ματιών σου. Και ποτίζει τα τριαντάφυλλα της καρδιας σου. Μπουμπουκένια, κατακόκκινα. Ανθίζουν ολάκερα, δροσερά. Και τα αφήνεις να σε τυλίξουν. Και η λύτρωση…