(από)Μυθοποίηση.

Δε σε θυμάμαι όπως τότε, που είχα πάρει απόφαση να σε κρατήσω φυλαχτό.   Κατάρα δική μου που ανέχτηκα τον μύθο και τις ψεύτικες σου μάσκες που ράγισαν και γέμισαν τα μάγουλα σου αίμα και το χαμόγελο—   Tύλιξες τις φλέβες μου με δηλήτηριο πόσο ακόμα άραγε θα αντέχα χωρίς να με νοιάζει;   Ήπια…

Δίδαξε με.

Και τελικά ποτέ μου δε κατάφερα το τρανό επίτευγμα που κάποιοι βίωσαν στο άλλο άκρο της ψυχής. — Τους ξέρεις; Αυτούς- Δεν κοιτάνε στα μάτια, δεν πονάνε, κατάφεραν μετά από τόση κατάχρηση– να μην νιώθουν. — Ο ήλιος δεν τους χτυπά, η νύχτα είναι γλυκιά, δροσερή. — Και ‘γώ θαμπώνομαι και κλαίω σα παιδί μέσα…

Νόημα.

Δε ξέρεις τι να πεις, κι όμως θα μιλήσεις. Σαν παιδί, μιλάς πολύ. – Μπροστά στα κενά μου μάτια, βλέπεις τον κόσμο σου όλο να παίζει σα παλιά κασέτα. – Κάθε μου ρουφιξιά, αφήνει στάχτες, κάνουν τα μάτια μου να κλαίνε. – Το κενό σου, το κενό μου προβάλλουν μαύρες τρύπες γεμάτες ρουτίνες Θα φύγουν…

[Κρύο.]

Η μία ρουφηξιά πιο βαριά απ’ την άλλη και γιατί εδώ; σα να ‘ναι κάτι κακό. Ξέρω δεν πρέπει- ο καπνός πνίγει και χάνεται, χορεύει τόσο έξυπνα, τόσο ύπουλα- δε ήθελα να (ξε)χάσω, μα ήρθε η στιγμή να σβήσω να κρύψω σε μπουντρούμια που κρατάνε πολύτιμα βιβλία γεμάτες περιπέτειες σε στενά, σε σπίτια σε γήπεδα,…

Τέλος. [II]

Κι αν χαθώ, μη κλάψεις μη τολμήσεις να μετρήσεις εκείνα τα σωστά που τόσο ψυχρά εκτέλεσα Θυμήσου τα λάθη μου, την αηδιαστική ανάγκη μου να προστατεύω άλλους κι όχι εμένα να αγαπώ εκείνον που δεν με αγάπησε ποτέ να σου λέω ψέματα πως θα είμαι πάντα εδώ, ενώ, για τη στιγμή εκείνη έλειψα, και γύρισα…

Αλλαγή.

Το έχεις νιώσει; Εκείνα τα βράδια που ο ύπνος δεν έρχεται και τα δάκρυα δε σταματούν; Το έχεις νιώσει; Πνίγηκες στα δάκρυα, στην θλίψη, στην αγανάκτηση. Ίσως να μην έβγαλες πραγματικά δάκρυα. Ίσως η περηφάνια, η ανάγκη του υποτιθέμενου ελέγχου να νίκησε. Όμως η ψύχη σου γέννησε μια λίμνη δακρύων. Γεμάτη ρουμπίνια, μικρά βραβεία των…

Ευθύνη.

Τα χέρια αγγίζουν ότι αγαπούν και μισούν εξίσου Όμως τα δικά σου ήξεραν μόνο να τυλίγουν Χαμόγελο, πλεκτάνι ηλιαχτίδων φώτιζε αμπαρωμένες καρδιές τα δειληνά των ματιών μου Άνοιγες τις πορτές Μαγεία. Τελικά, τα μάγεια λύθηκαν κι η κολοκύθα σάπισε Γοβάκια άφαντα, έχασα και τα δύο Ο ήλιος έπεσε κι η ευθύνη Μόνο δική μας. Αφιερωμένο…

Αφρών.

Θα πάρεις την λεμονάδα, το κόκκινο καλαμάκι και περήφανα γέμισε αέρα, σαν εκείνη την καρδιά που γέμισες με ελπίδες. Θαρρείς πως θα γεμίσει το ποτήρι. Κρίμα που ο αφρός που έβγαλε χάθηκε, και έλιωσε. Τα ξινά σου τα λεμόνια, πείραξαν την δική μου σοδιά που Ποτέ Δεν Ήρθε. Και ξές, περί αφρών, δεν τον αξίζεις…

Blue.

Ατύχησαν τα αστέρια να βρουν το άλλο τους μισό και ο κάθε άνθρωπος, Ακόμη παλεύει. Μα ακόμη κι αν ουρλιάξεις στον ουρανό να βρέξει Οι σταγόνες δεν θα ‘ναι μπλε Κι όσο κι αν μαλώνεις τον ήλιο Δε θα κάνει κόκκινα τα λουλούδια. Μονάχος οφείλεις να πετύχεις την Ένωση.

Ακρογιάλι.

Ο κόσμος δεν χωράει, ούτε μία μέρα χωρίς τον ήλιο. Και εσύ δε μπορούσες ποτέ, να αφήσεις το φεγγάρι. – Χαμένο ακρογιάλι, εκείνα τα κάστρα είναι τόσο μικρά- για τα δικά σου μάτια- που χάθηκαν στο κύμα. – Μπορείς να φύγεις- αλλά θα γυρίσεις, χωρίς ελπίδα να επιβιώσεις, Και θα με σκοτώσεις, ξανά. — -Φαύλος…

Centrefolds.

Χιόνι και βροχή, γκρίζες μέρες τρέχουν. Σε αυτό το κρεβάτι- Ζεστό, σχεδόν καυτό. Θα το ζήλευες, θα το ποθούσες. Θα… Έρωτας σου, το κρύο, η παγωνιά. Και μέσα εκεί, να παλεύεις. Προσδοκίες, τις αρνήσαι. Κατά βάθος περιμένεις- Τελικά, τρέχεις. Περιμένω. Να γυρίσεις προς εμένα. Να σε σώσω. Να μην σε αφήσω ποτέ. Ξέρεις… Περίμενα- Υπερβολικά-…

Blind.

Είσαι εσύ, είσαι εδώ. Και καταβάθος δεν είσαι. Ταξιδιάρικο μυαλό- πάντοτε έξω απ’το σώμα του. Μακριά, σε μέρη μαγικά. Κι ας είμαστε εδώ. Κρεμασμένοι στο ταβάνι των προσδοκιών μας. Γύρισε λίγο, και κοίτα με. Άφησε τα βλέμματα μας να κολλήσουν. Και ο χρόνος να παγώσει. Και κάπως έτσι. Να πέσουμε απ’ το ταβάνι, και να…