(Ά)Δώρο(ν).

Κοίταξε με. Κοίτα με. Το βλέπεις, το βλέπω κι εγώ. Ναι. Το ξέρω. Απαίσια. Σκληρή. Κακιά. Ψεύτρα. Κράτα το Ψεύτρα σφιχτά. Ανώριμη. Υπερβολική. Κι άλλα τόσα. Είναι τόσα πολλά. Κι όμως όλα αρνητικά. Έχω κάποια θετικά, το παραδέχομαι. Τα εκτιμάς, τα εκτιμούσες. Τώρα; Τώρα ένα πέπλο τα έχει καλύψει. Κατάμαυρο. Είναι τόσο απλό. Η σκέψη,…

Chasing Cars.

“Did you say it? ‘I love you. I don’t ever want to live without you. You changed my life.’ Did you say it? Make a plan. Set a goal. Work toward it, but every now and then, look around; Drink it in ‘ cause this is it. It might all be gone tomorrow.” -Meredith Grey…

Don’t Let Me D(r)own.

Το ρολόι δείχνει 00:00 . Γυρίζει από την άλλη πλευρά του κρεβατιού ηττημένη. “Σήμερα… Με γνώρισες.” Τα μάτια κλείνουν αργά, γεμάτα προσμονή και θλίψη, συναισθήματα άκρως αντιφατικά για μια τόσο εορταστική μέρα. Τα όνειρα γίνονται εχθρός, οι αναμνήσεις κουβάρι. Δεν φταίει κανένας. Χαρτιά, βελόνες, Σακούλες, φωνές, θυμός, πόνος, πουθενά δάκρυα. ‘Το δάκρυ δείχνει αδυναμία’. Όχι….

Sleepless Nights.

Το βράδυ γινόταν όλο και πιο βαρύ, τα σύννεφα έκρυβαν τα αστέρια με τόση εκδικητική διάθεση, κανείς δε μπορούσε να τα σταματήσει. Αργά-αργά προχωρούσε προς το στενό, οι πρώτες καταιγίδες ηχούσαν σχεδόν μελωδικά, ήταν τόσο κοντά. Κι όμως, ήταν έτη φωτός μακριά, σαν το φως των αστεριών, φωτεινό, αλλά ολομόναχο σε ένα απέραντο σκοτάδι, μακριά…

#28

Προσοχή: Το διήγημα αυτό χρειάζεται ως background music το Where did you sleep last night σε ερμηνεία των Nirvana. “Γειά σου” “Τι κανεις;” “Θα τα πούμε!” “Μ’αρέσεις” “Σ’αγαπώ” “Είσαι ευτυχισμένη;” “Μου λείπεις” “Έκανα βλακεία” “Γεια…” ~ “Αν δε δώσεις την ευκαιρία στον εαυτό σου να παλέψει για αυτή την κατάσταση, πως θα ξέρεις;” “Δεν υπάρχει…

Purple Feelings.

Είχε περάσει η ώρα. Πήγε στη άδεια καφετέρια. Την έκανε εντύπωση η σιωπηλή της ατμόσφαιρα. Έξω βροχή, βράδυ. Ο ήχος των αυτοκινήτων που σέρφαραν μέσα στον βρεγμένο δρόμο θύμιζαν κύματα. Η καφετέρια είχε χαμηλό φωτισμό και ήχο πιάνου. Την περίμενε εκεί. Είχε παραγγείλει ένα κοκτέιλ φράουλα. Την είδε να μπαίνει με την ίδια παλιά λιλά…

The Last Night.

Δεν μπορούσε κανείς να ζητήσει κάτι περισσότερο. Οι μέρες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα. Περνούσαν σαν νερό. Η αγανάκτηση της ανυπομονησίας του χρόνου ήταν προφανής. Πως μπορούσε άλλωστε να αρνηθεί κανείς τον παράδεισο; Έτσι ήταν εκείνες οι μέρες για εκείνη. Όμως το βράδυ κόντευε να έρθει. Το τελευταίο. Το είχε ξαναζήσει αυτό, αλλά όχι έτσι. Ήξερε…

Balloons

Ο ήλιος λάμπει. Είναι όντως χειμώνας? Ο κόσμος όχι πολύς, μετρημένα πράγματα. Την πήρα από το χέρι και βολτάραμε. Πλέον το άγχος, η οργή, η αγανάκτηση, η κατάθλιψη είχαν καεί στη φωτιά που είχαν τα δυο της μάτια. Το χέρι της ζεστό, συνήθως είναι κρύο. Και το κραγιόν στα χείλη της απαλό, γλυκό. Μου χαμογελούσε…

Φήμες και κρύο.

Μισώ τις πόλεις, αν και γεννήθηκα εκεί. Μισώ τον χειμώνα, αλλά μ’αρέσει το χιόνι. Το χιόνι είναι κρύο και το αγαπάω. Το κρύο το μισώ, κάνει βαρύ και σκληρό το δέρμα μου. Είναι Δεκέμβρης. Ακόμα να χιονίσει. Η οδός που οδηγεί στο σπίτι μου είναι από τις πιο εύπορες, γεμάτες στολίδια και καθαριότητα περιοχές. Οι…

Thank you.

Και έρχεται η στιγμή του ξεσπάσματος, η στιγμή στην οποία κάθε μορφή υπερηφάνειας και εγκράτειας καταστρέφεται. Τα δάκρυα πέφτουν, ανεξέλεγκτα. Η ανάλωση της ψυχής έχει ήδη ξεκινήσει. Η κούραση, το άγχος, ο τρόμος, η μοναξιά, η οργή, η αγανάκτηση. Όλη η αρνητικότητα, συσσωρευμένη σε καυτά δάκρυα, γλιστράει στα μάγουλα, εξαγνίζοντας την ψυχή. Ακούγονται φωνές, χαρούμενες,…