[Κρύο.]

Η μία ρουφηξιά

πιο βαριά απ’ την άλλη

και γιατί εδώ;

σα να ‘ναι κάτι κακό.

Ξέρω δεν πρέπει-

ο καπνός πνίγει και χάνεται,

χορεύει τόσο έξυπνα, τόσο ύπουλα-

δε ήθελα να (ξε)χάσω, μα

ήρθε η στιγμή να σβήσω

να κρύψω σε μπουντρούμια

που κρατάνε πολύτιμα βιβλία

γεμάτες περιπέτειες σε στενά,

σε σπίτια

σε γήπεδα, σε όνειρα,

μα,

ποτέ δε θα κρύψω τη μέρα

που με φίλησαν στη θάλασσα

σα να ήταν το πιο όμορφο πράγμα

το πιο γλυκό άγγιγμα,

η πιο βαριά ρουφηξιά, μέσα

στον αέρα και το κρύο.

Πρώτο ποίημα για το 2019, μέσα σε μία τουαλέτα και ένα τσιγάρο.

cold

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s