Πρωινό Τετάρτης.

“Δεν μου αρέσουν τα πρωινά αυτά.

Κάθε τετάρτη έχω 6ωρο με τρεις ώρες κενό.

Σπαστικό.

Αλλά δε μπορώ να το σκεφτώ αυτό στη άκρη της ασφάλτου,

βασικά, δε σκέφτομαι καν, αιμοραγεί το κεφάλι μου.

Πάλι καλά φορούσα κράνος, σωστά;

Τι σημασία έχει όταν πέφτει πάνω σου ένα αμάξι, αρκεί το κράνος.

Κρίμα, και πίστευα πρόσεχα με το μηχανάκι.

Δεν έχει σημασία που καθημερινά κανένας μας δεν έχει την οδική ευθύνη.

Θα μου πεις, λάθη γίνονται, ίσως και εγώ να έκανα λάθος. Κι εκείνος με το αμάξι, μπορεί να μην ήθελε να σηκωθεί να πάρει το αμάξι του σήμερα το πρωί.

Καταβάθος τον μισώ, θέλω να σηκωθώ και να του δώσω μπουνιά,

Καμία δικαιολογία δε μπορώ να σκεφτώ όταν αιμοραγγεί το κεφάλι μου.

Α, ναι, δεν σκέφτομαι. Δεν κουνιέμαι. Δεν ακούω. Δεν νιώθω.

Κάποιος πιάνει το σφιγμό μου.

Δεν έχω σφιγμό.

Το ασθενοφόρο αργεί. Δεν ξέρω γιατί αργεί.

Δεν μπορώ ούτε να κλάψω, να ουρλιάξω, να νιώσω θλίψη.

Είμαι απλώς άλλη μια κοπέλα αναίσθητη και αιματοβαμμένη στην άκρη της ασφάλτου.

Το πως δεν έχει σημασία πιά.

Μάλλον δε θα με προλάβουν.

Μαμά, συγγνώμη.”

Εμπνευσμένο από ένα περιστάτικο που είδα πρωί Τετάρτης. Να προσέχετε όταν οδηγάτε, γαμώτο.

Advertisements

One Comment Add yours

  1. Πολύ δυνατό, πολύ αληθινό

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s