Οι Κλέφτες.

Ο κρύος αέρας δε είναι πια εκείνος που είχες αγαπήσει κάθε καλοκαιρινό δειλινό.

Έχει ψυχράνει, υπενθυμίζοντας σου πως είναι πια χειμώνας.

Ίσως να μην είναι ακόμη χειμώνας, οι μετερωρολόγοι τουλάχιστον διαφωνούν μαζί σου.

Όμως είναι πλεον σίγουρο, όσο κι αν το αρνείσαι.

Σου έχουν κλέψει την καρδιά.

Κλέφτες, κλέφτες το ανθρώπινο είδος.

Εισβάλλουν στη καρδιά σου και τη γεμίζουν με ζεστασιά που τάχα δεν είχες ανάγκη.

Βασικά, τους άφησες να το κάνουν, είτε το κατάλαβες ή όχι, είτε το κατάλαβαν ή όχι,

το κλειδί ήταν πια δικό τους,

και μπορούσαν να εισβάλλουν και να φύγουν όποτε θέλουν.

Το νιώθεις; Το νιώθεις πως βλέπω την ψυχή σου;

Κι εσύ βλέπεις την δική μου, εκτεθειμένη, σχεδόν υποτάσσεται στη ζεστασιά σου.

Και τότε το καταλαβαίνουμε,

Πόσο πολύ αγαπάμε τους Κλέφτες,

ακόμα κι αν μας άφησαν στο κρύο.

Και τότε τι; Το ξέρουν άραγε; Κι ακόμη κι αν το μάθουν, θα μπορέσουν να κατοικήσουν στην καρδιά μας ή θα μείνουν για πάντα κλέφτες;

Κι εσύ; Για πόσο ακόμα θα το ανέχεσαι αυτό; Για πόσο ακόμα θα βιώνεις ένα φαύλο κύκλο;

Θα σου πώ:

Όσο είσαι ακόμα άνθρωπος, θα γίνεις κλέφτης και θα αγαπήσεις κλέφτες, γιατί καταβάθος, είμαστε όλοι κλέφτες,

κι όλοι κρυώνουμε όταν μένουμε μόνοι,

και τελικά είναι όντως χειμώνας.

Αλλά όσο κι αν κρυώνουμε,

ας αφήσουμε τη πόρτα ανοιχτή.

Οι κλειδωμένες πόρτες δε θα δουν ποτέ το ζεστό φως.

Εμπνευσμένο από το τραγούδι Do you feel it των Chaos Chaos

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s