Πρωινό Τετάρτης.

“Δεν μου αρέσουν τα πρωινά αυτά. Κάθε τετάρτη έχω 6ωρο με τρεις ώρες κενό. Σπαστικό. Αλλά δε μπορώ να το σκεφτώ αυτό στη άκρη της ασφάλτου, βασικά, δε σκέφτομαι καν, αιμοραγεί το κεφάλι μου. Πάλι καλά φορούσα κράνος, σωστά; Τι σημασία έχει όταν πέφτει πάνω σου ένα αμάξι, αρκεί το κράνος. Κρίμα, και πίστευα πρόσεχα…

Οι Κλέφτες.

Ο κρύος αέρας δε είναι πια εκείνος που είχες αγαπήσει κάθε καλοκαιρινό δειλινό. Έχει ψυχράνει, υπενθυμίζοντας σου πως είναι πια χειμώνας. Ίσως να μην είναι ακόμη χειμώνας, οι μετερωρολόγοι τουλάχιστον διαφωνούν μαζί σου. Όμως είναι πλεον σίγουρο, όσο κι αν το αρνείσαι. Σου έχουν κλέψει την καρδιά. Κλέφτες, κλέφτες το ανθρώπινο είδος. Εισβάλλουν στη καρδιά…