Αλλαγή.

Το έχεις νιώσει; Εκείνα τα βράδια που ο ύπνος δεν έρχεται και τα δάκρυα δε σταματούν; Το έχεις νιώσει; Πνίγηκες στα δάκρυα, στην θλίψη, στην αγανάκτηση. Ίσως να μην έβγαλες πραγματικά δάκρυα. Ίσως η περηφάνια, η ανάγκη του υποτιθέμενου ελέγχου να νίκησε. Όμως η ψύχη σου γέννησε μια λίμνη δακρύων. Γεμάτη ρουμπίνια, μικρά βραβεία των…

Ευθύνη.

Τα χέρια αγγίζουν ότι αγαπούν και μισούν εξίσου Όμως τα δικά σου ήξεραν μόνο να τυλίγουν Χαμόγελο, πλεκτάνι ηλιαχτίδων φώτιζε αμπαρωμένες καρδιές τα δειληνά των ματιών μου Άνοιγες τις πορτές Μαγεία. Τελικά, τα μάγεια λύθηκαν κι η κολοκύθα σάπισε Γοβάκια άφαντα, έχασα και τα δύο Ο ήλιος έπεσε κι η ευθύνη Μόνο δική μας. Αφιερωμένο…

Αφρών.

Θα πάρεις την λεμονάδα, το κόκκινο καλαμάκι και περήφανα γέμισε αέρα, σαν εκείνη την καρδιά που γέμισες με ελπίδες. Θαρρείς πως θα γεμίσει το ποτήρι. Κρίμα που ο αφρός που έβγαλε χάθηκε, και έλιωσε. Τα ξινά σου τα λεμόνια, πείραξαν την δική μου σοδιά που Ποτέ Δεν Ήρθε. Και ξές, περί αφρών, δεν τον αξίζεις…

Blue.

Ατύχησαν τα αστέρια να βρουν το άλλο τους μισό και ο κάθε άνθρωπος, Ακόμη παλεύει. Μα ακόμη κι αν ουρλιάξεις στον ουρανό να βρέξει Οι σταγόνες δεν θα ‘ναι μπλε Κι όσο κι αν μαλώνεις τον ήλιο Δε θα κάνει κόκκινα τα λουλούδια. Μονάχος οφείλεις να πετύχεις την Ένωση.