Put On A Show.

Κυνηγητό. Κάνει κρύο έξω. Και κουράστηκα. Κουράστηκα να κυνηγάω φαντάσματα. Νιώθω λες και κυνηγάω τον ευατό μου. Μία εθισμένη, πεισματάρικη μορφή γεμάτη προσμονή. Είμαστε τόσο ίδιοι. Ο πόνος ίδιος. Δυνατός. Σκληρός. Μία αλυσίδα ανθρώπων που κανείς δε γυρνά να κοιτάξει πίσω. Καλύτερα όμως. Γιατί αν κοιτάξω μπροστά. Θα το δω. Εκείνο το τόξο που σε…

Φουρτούνες και κύματα.

Δεν απάντησες, ούτε θα απαντούσες. Η ψυχή σου- Γεμάτη μανιασμένα κύματα, άφηνε τις φουρτούνες της στη δική μου. Η σιωπή σου πικρό τσάι- Σαν εκείνο που γλυκοέπινα σε εκείνη την κουζίνα- άκρως αντιφατικά. Ήσουν απέναντι. Τόσο όμορφος, γεμάτος ενέργεια. Αλλα και με μία αίσθηση απορίας, ανησυχίας. Δεν ήξερα τι να σου πω, ήθελα όμως να…

December.

“-Σ’αρέσει η βροχή; -Τόσο να την ακούω, όσο και να με βρέχει ολόκληρη.” Ηλιαχτίδες, λαμπίριζαν μέσα στις τοσοδούλικες σταγόνες που κρέμονταν από τα σίδερα. Το γκρί μαζί με ένα ψόφιο κίτρινο, σπαστικό. Μορφές πετάριζαν εδώ και εκεί στις αίθουσες. Άλλοτε πολλές, άλλοτε σε ζευγάρια, κι φυσικά, άλλοτε μόνες. Μια μοναχικότητα ή απλώς μοναξιά; Αναπάντητο ερώτημα….

Ωκεανοί.

Δεν έπρεπε να είναι εκεί. Δεν έπρεπε. Όμως ήταν. Και κοιτούσε. Κοιτούσε τα κύματα μεγάλα και τρανά να έρχονται, να σφυροκοπάνε δυνατά τις πορτές των ματιών της. Και τότε ήταν πια αργά. Οι πόρτες άνοιξαν. Τα κύματα κυλούσαν. “It takes an ocean not to break.” Τα μαγουλά της υγρές ακρογιαλές, κοιτούσαν ένα μεγαλείο που δεν…

(Ά)Δώρο(ν).

Κοίταξε με. Κοίτα με. Το βλέπεις, το βλέπω κι εγώ. Ναι. Το ξέρω. Απαίσια. Σκληρή. Κακιά. Ψεύτρα. Κράτα το Ψεύτρα σφιχτά. Ανώριμη. Υπερβολική. Κι άλλα τόσα. Είναι τόσα πολλά. Κι όμως όλα αρνητικά. Έχω κάποια θετικά, το παραδέχομαι. Τα εκτιμάς, τα εκτιμούσες. Τώρα; Τώρα ένα πέπλο τα έχει καλύψει. Κατάμαυρο. Είναι τόσο απλό. Η σκέψη,…

Συγκρίσεις.

Έπρεπε να με είχες δει. Καλοστεκούμενη και γλυκιά, μέσα στα κόκκινα, με ένα ποτήρι κόκκινο ημίγλυκο κρασί στο χέρι. Ήμουν το αγαπημένο σου χρώμα προσωποποιημένο. Όμως δε μπορούσες να σκεπτείς κάτι τέτοιο. Γιατί όσο κόκκινη και να ήμουν, δεν ήμουν κάτι συγκεκριμένο. Ίσια μαλλιά, έχω φυσικό ίσιο μαλλί, τι να κάνει αυτό το άτονο μαλλί…

Wake Up.

Εμπνευσμένο από το chapter 143 του manga “Oyasumi Punpun” “Αστέρια. Πολλά. Πέφτουν βιαστικά, ανυπόμονα. Είναι τόσο όμορφα, τόσο νοσταλγικό όλο αυτό. Εδώ. Σε έναν τέτοιο ουρανό το ομολόγησα. Θα τσακίσω αυτό τον κόσμο με τα ίδια μου τα χέρια. Του ζήτησα να με ακολουθήσει. Όμως έφυγε, χάθηκε σα τα αστέρια που πέφτουν. Πήγε και καταστράφηκε,…

New Skin.

“Νυστάζω. Νυστάζω πολύ. Θέλω να τρέξω. Θέλω να τρέξω μακριά, να εξαφανιστώ. Να γίνω σκόνη. Αστερόσκονη. Ίσως τότε κατάφερνες να με βλέπεις όπως θέλω εγώ. Σαν κάτι ποιητικό, χαμένο. Αλλά όχι. Όχι λυπητερό. Όχι έτσι. Εγώ φταίω. Εγώ το έκανα αυτό. Εγώ φταίω για όλα. Όλα. Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη. Ξέρεις πιστεύω, πιστεύω πολύ σε αυτό….