The Last Night.

Δεν μπορούσε κανείς να ζητήσει κάτι περισσότερο. Οι μέρες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα. Περνούσαν σαν νερό. Η αγανάκτηση της ανυπομονησίας του χρόνου ήταν προφανής. Πως μπορούσε άλλωστε να αρνηθεί κανείς τον παράδεισο; Έτσι ήταν εκείνες οι μέρες για εκείνη. Όμως το βράδυ κόντευε να έρθει. Το τελευταίο. Το είχε ξαναζήσει αυτό, αλλά όχι έτσι. Ήξερε ότι αυτό ήταν το τελευταίο καλοκαίρι που θα ήταν εκεί, με τα ίδια άτομα, με τις ίδιες εμπειρίες. Αν υπήρχε κάτι που θα της έλειπε είναι αυτό. Τίποτε δεν θα ήταν ίδιο ξανά.

Όταν η ώρα είχε πλέον περάσει, η παρέα σιγά-σιγά, χωρισμένη μα συνάμα ενωμένη, απομακρυνόταν από το γυμνάσιο. Κοίταξε πίσω της. Πόσες ωραίες στιγμές, ποσά γέλια, κλάματα. Δεν συγκρατήθηκε. Άρχισε να κλαίει. Ήδη ένιωθε τα πάντα να της λείπουν. Σκούπισε τα μάτια της και γύρισε τρέχοντας προς τα παιδιά. Η νύχτα είχε μπει για τα καλά, και το μονοπάτι τόσο σκοτεινό και περιπετειώδες. Κοίταξε μπροστά της. Εκείνος ήταν μπροστά, παράμερα. Βιαστικός, νευρικός. Ακριβώς όπως και εκείνη.

Πήγαν στην πλατεία και κάθισαν στα παγκάκια. Ένιωθε την καρδιά της στο λαιμό της. Ο ενθουσιασμός ήταν σχεδόν αποπνικτικός. Της έδωσε το ακουστικό του. Απόρησε και έβαλε να ακούσει. Χαμογέλασε.
Ήταν εκείνο το τραγούδι. Τόσο όμορφο. Άρχισε να το τραγουδά. Την κοίταξε ξαφνιασμένος. Άρχισε να τραγουδά κι αυτός, χαμογελώντας.
Και τότε ο χρόνος είχε σταματήσει, καμία καρδιά δεν κόλλησε σε κανέναν λαιμό. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα τόσο γλυκιά και όμορφη, απολαυστική. Το τραγούδι τελειώνει. Αρχίζουν να γελάνε. Σε ένα αστείο που μόνο εκείνοι μπορούσαν να μοιραστούν.

“Θες να πάμε μια βόλτα?” Την ρώτησε.
Δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη. Και μαζί προχώρησαν σε ένα σκοτεινό μονοπάτι. Το μονοπάτι δεν το είχε ξαναπερπατήσει. Ήταν ενθουσιασμένη. Αυτό τον έκανε τόσο χαρούμενο.
Έφτασαν σε ένα τεράστιο δέντρο. Εκεί κάθισαν και άκουγαν μουσική. Χωρίς να μιλάνε, απλά κοιτούσαν τα αστέρια. Δεν ήθελαν τίποτε άλλο.
Έγυρε το κεφάλι της στον ώμο του και θυμήθηκε μια πολύ όμορφη ανάμνηση, παλιά, κι όμως τόσο ζωντανή. Δάκρυσε, ήξερε ότι όλα τελειώνουν αύριο. Αύριο θα φύγει, κι όταν έρθει, δεν ξέρει ποιους θα βρει.

Αλλά θέλει όσο τίποτε άλλο να τους βρει όλους.

img_20160930_083254_769.jpg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s